11 mei Borobudur

Wat ik nog even vergeten was te vertellen is, dat we in Bandung bij die leuke bakker echte krentenbollen hebben gekocht voor tijdens de treinreis.

Gisteravond hebben we in onze zeer koele kamer een filmpje op de laptop gekeken: Adam. Deze film geeft je een kijkje in het leven van een jongen met het syndroom van Asperger. Nadat zijn vader is overleden, blijft hij alleen achter in het appartement. Hij ontmoet zijn buurmeisje van wie hij leert om zich in het leven te handhaven. Een lieve, aandoenlijke film met mooie beelden van New York.

Vandaag is het de dag van de Borobudur. Ons hotel ligt om de hoek, dus we lopen er naar toe. Zoals Jeroen zegt: We gaan de bur op! De Borobudur is de grootste boeddhistische tempel in de wereld. Hij is tussen 700 en 800 gebouwd, maar algauw weer verlaten. In die tijd waren er veel aardbevingen, dus dat zal waarschijnlijk de reden zijn dat de mensen wegtrokken uit dit gebied. Daarna is de Borobudur totaal verwaarloosd geraakt en vergeten. In de 20e eeuw is er tweemaal een poging tot restauratie gedaan. Echter dat liep op niets uit, omdat de kwaliteit van de stenen sowieso al slecht was. Totdat Unesco dit project in handen nam in de jaren 60 en de hele Borobudur steen voor steen schoongemaakt is.

Oorspronkelijk had de Borobudur 10 lagen, waar er nu 5 van over gebleven zijn. We lopen ze alle 5 rond en zien prachtige voorstellingen op de muren. Alles is zo fijntjes. Op de top aangekomen, raken we natuurlijk allebei een Boeddha in een stupa aan om een wens te doen. We zien op de hoeken de waterspuwers, die zorgen voor de afwatering. Het uitzicht boven is overigens ook adembenemend. Wat een groen land is het toch.

’s Middags mogen we onze hotelkamer nog gebruiken en nemen we onze rustpauze en slapen we tot 14 uur. We werken onze weblog bij en zetten een nieuw plaatje in de kop, want dat werd hoog tijd. Augus brengt ons ’s middags naar Yogyakarta.