9 mei 2010 Bandung

Vandaag gaan we een tocht in de omgeving van Bandung maken. We rijden naar de kraterrand van Tangkubanprahu. Het is weekend en het is er heel erg druk met local dagjesmensen. Erg leuk dus. We zien overigens over het algemeen maar weinig toeristen. We zijn in Samosir een Nederlands stel tegengekomen en sinds een paar dagen komen we een ander stel regelmatig tegen. Maar daar houdt het dan ook bij op. Ik had altijd gedacht dat het zo’n backpack land was en dat je er overal toeristen tegenkomt. Het kratermeer is goed te zien en er komen zelfs op bepaalde plekken gassen uit. Als we richting de hot springs rijden, zien we overal theeplantages om ons heen. We wanen ons Mr Betjeman en Mrs Barton midden in een theeplantage. Je kunt aan de stammetjes zien dat de struiken al heel erg oud zijn. De hotsprings vallen een beetje tegen. Er is een heel complex omheen gebouwd en je kan een beetje in het warme water zitten. We hebben het al gauw gezien hier en besluiten naar de Dago Watervallen te rijden. Het is een schitterende weg er naar toe. Kronkelend omhoog langs leuke dorpjes en hier zien we een aantal typisch Indonesische meubelmakerijen. Wanneer we in het bos aankomen, zegt Augus dat het vanaf hier 8 km lopen is naar de watervallen. Ja, dat waren we niet van plan. Wel ontdek ik iets anders in diezelfde jungle, Goa Belanda. We lopen er naar toe en zien in een rotswand een grote opening. In de rots zijn allemaal tunnels aangelegd. In eerste instantie was dat bedoeld om water door te laten stromen voor elektriciteitopwekking, maar rond 1918 is het meer gebruikt door het Nederlandse leger om hun communicatiemateriaal in aan te leggen. We lopen door de tunnels. Het is stikdonker en je hebt een zaklamp nodig. Een gedeelte was ook in gebruik als gevangenis. Wat een verrassende ontdekking. Het volgende wat we gaan doen is een bezoek brengen aan een Anklongschool. Ik heb het vermoeden dat dit erg toeristisch gaat worden, maar niets is minder waar. Het is de muziekschool van Bandung, die een voorstelling Anklong spelen, dansen en Gamelang geeft. Ukkies van 6 jaar hebben al heel goed de bewegingen van het Indonesische dansen onder de knie. Het is hartstikke leuk om te zien. Augus brengt ons terug naar Bandung en we besluiten nog snel wat van de stad te gaan zien. Bandung staat vol met prachtige Hollandse bungalows in Art-Decostijl. Het Savoy Homann hotel en de bank Jabar zijn ook typische voorbeelden van de bouwstijl in die tijd. Ronde vormen en veel symmetrie. We lopen nog even door de winkelstraat Jalan Braga en halen broodjes bij de bakker voor morgen onderweg. Ik zie een grote pot met bokkepootjes staan en vraag hoe deze in het Indonesisch heten. Bokkepootjes dus! ’s Avonds kijken we nog een filmpje op de laptop: The men who stare at goats. Ian McGregor, George Clooney, Kevin Spacey, Jeff Bridges. Allemaal klinkende namen, dus dat belooft wat. Maar de film valt eigenlijk best wel tegen. Het is zo’n onzinnig verhaal over paranormale en psychologische oorlogvoering in Irak, dat het soms een beetje lacherig wordt.