Heel veel plannen voor vandaag, onze laatste volle dag op Bali. Zullen we nog een keer naar Jimbaran gaan of gaan we naar Ubud? Nog even souvenir hunten? Het is heerlijk weer vandaag en we besluiten deze keer ter afwisseling bij het zwembad te gaan liggen. En dat water lonkt zo, dat we stiekem onder het verband op mijn voet kijken en tot de conclusie komen dat het er geheeld uitziet. Verband er dus af en het zwembad in. Eindelijk na 4 dagen ook eens het water in. Als we genoeg hebben van het ene bad, lopen we naar het andere bad, waar de bar is. Jeroen neemt een Hypnotizer en ik een Crazy Crunch. Maar ja, dan wil ik ook een Hypnotizer en Jeroen neemt een Develish … (vergeten, dat heb je na twee cocktails). Heerlijk in het water aan de bar!
En ja, dan moet natuurlijk ook nog de zee geprobeerd worden. We moeten hier wel door een sliert van palmboomschors waden, maar de temperatuur van het water is geweldig. Kortom we zijn lekker in het hotel gebleven en zijn niet naar Ubud geweest. Dat komt de volgende keer.
’s Avonds eten we kreeft en twee reuze garnalen aan het strand. Heb ik net Koetsier Herfst uitgelezen, wat voor het grootste gedeelte gaat over het LLF (Lobster Liberation Front), mogen we zo’n kanjer zelf uitkiezen uit het aquarium! Ik las in een recensie van Max Pam over Koetsier Herfst, dat schrijver Adriaan Venema jarenlang in een Amsterdams restaurant “liggeld” heeft betaald voor een kreeft :). Echter de kreeft werd op een gegeven moment te groot en moest toen alsnog weg.
Afgezien van dit alles smaken onze kreeft en onze twee garnalen enorm lekker.
En zo komt er een einde aan een prachtige indrukwekkende vakantie. Iedereen dank voor alle reacties op de weblog. We hebben trouwe lezertjes gehad, heb ik daaruit begrepen. Ook dank aan Anda en Frits van Ceutelcottage, die ons konijn te logeren hebben. Super om zo nu en dan iets te horen en foto’s van ons Meissie op jullie site te zien. Tot zaterdag!
Binnenkort zien we iedereen weer. Ik heb begrepen dat er een datum gepland wordt voor het organisatieteam van het Kasteelweekend, het Vriendenweekend staat voor de deur, een leuke dag vanwege het 12,5 jarig huwelijk van Thessa en Adriaan in het verschiet. Jeroen wordt 40.
Ben erg benieuwd of Olga al weer een ander huis op het oog heeft met WEL een legale tuin, of Jenny en Michel al een huis hebben gekocht, of Hans en Elaine al een kijker / koper gehad hebben. Hoe Patrick / Yanina en Christian het hebben in hun nieuwe huis. Of onze gevel al geverfd is en wie de plantenbak verschoven heeft?
Hoe Hans / Nicole en kids het gehad hebben in Thailand, hoe Mirjam & Co het gehad hebben in Portugal, Hoe De Helders het hebben op wereldreis, Hoe Alice / Jeroen en Bruno het hebben in Toscane. Wie nu eigenlijk Erixx is????
Wanneer Pepyn een keer komt eten, want hij heeft fantastisch werk verricht voor SearchReminder!
Morgen vliegen we eerst richting Singapore, alwaar we zo’n 4 uur moeten wachten. Heb al op de heenweg in de snelligheid gezien dat er erruge leuke winkels zijn op het vliegveld (Tod’s, Starbucks), dus wij vermaken ons wel en bovendien alle tijd om alvast het foto album offline in elkaar te knutselen. En dan vliegen we in de nacht terug naar huis. Back to reality.
vrijdag 21 mei 2010
19 mei Sanur
Alweer zo’n ZZZ-dagje. Het was vandaag heel erg mooi weer, tot einde dag geen wolkje aan de lucht. In de schaduw liggen dus. ’s Middags zijn we naar Jimbaran gegaan met de taxi. Jimbaran ligt ten zuiden van Sanur, vlakbij het vliegveld. Langs het strand heb je daar ontelbare visrestaurantjes. We waren er vroeg en zagen nog een parade van mensen die een offer gingen geven. Ze waren prachtig aangekleed in mooie batiks en het offer werd beschermd door mooie parapluutjes. Ze gingen in twee groepen op het strand bidden en toen liepen ze met het offer naar een boot en voeren ze er mee weg. We waren helaas ons fototoestel vergeten, maar hadden wel gelukkig onze Sony-blogger bij ons. We hebben dus een leuk filmpje, ik weet alleen nog niet hoe ik filmpjes op onze weblog kan zetten. Wie helpt?
De golven zijn aan dit strand stukken hoger dan “bij ons” in Sanur. We hebben heerlijk King Prawns gegeten en gekeken naar de ondergaande zon. Morgen de laatste dag op het strand, niet overmoedig worden met de zon, nog wat souvenirs inslaan en ergens uitgebreid eten. Zie verslag morgen.
De golven zijn aan dit strand stukken hoger dan “bij ons” in Sanur. We hebben heerlijk King Prawns gegeten en gekeken naar de ondergaande zon. Morgen de laatste dag op het strand, niet overmoedig worden met de zon, nog wat souvenirs inslaan en ergens uitgebreid eten. Zie verslag morgen.
dinsdag 18 mei 2010
18 mei Sanur
En we hebben een WINNAAR!!! Patrick heeft alle vier de vragen goed beantwoord en het snelst gereageerd!! We geven hem als prijs EEUWIGE ROEM!
Gisteravond een verfilming van mijn spannendste jeugdboek gezien: Krabat, de Meester van de Zwarte Molen van Otfried Preussler. Ook op film heel erg eng!
Vandaag weer zo’n ZZZ-dagje. Zon, Zand en Zee…
Het boek van Charlotte Mutsaers vond ik zo raar, dat ik maar eens research gedaan heb. Ik ken namelijk het goede mens eigenlijk niet, maar had gelezen dat zij de PC Hooftprijs voor haar hele oeuvre krijgt uitgereikt en dat deed mij besluiten eens iets van haar te lezen. Nu blijkt er veel autobiografie in dit boek te zitten. Het mens is nl. zelf ook een beetje raar, is vegetarisch, staat op de lijst van Partij van de Dieren en heeft 7 jaar gedaan om dit boek te schrijven (had dus net als de hoofdpersoon een writer’s block). Wat haar zo sterk maakt, is haar tomeloze fantasie en scherpzinnigheid. En daar moest ik nu even aan wennen. Ik lees het boek nu wel anders, maar mijn favoriete schrijfster zal het niet worden. Sorry! Maar het is wel heerlijk om op het strand in de schaduw uren achter elkaar te kunnen lezen, dat komt maar weinig voor. Jeroen is begonnen aan Imprimatur van Monaldi & Sorti. Het was vandaag echt heel erg warm, dus we hebben in de schaduw gezeten en zijn nog verbrand! ’s Middags hadden we een afspraak bij een Spa.
Annemet had tijdens het Kasteelweekend leuke tijdschriftjes meegenomen en daar las ik een artikel in over alle Spa’s die hier op Bali zijn. Ik vond dat echt iets wat je niet mag overslaan als je op Bali bent. Dus.. Jeroen een bodymassage, een facial en een voetreflex. Ik een Hot Stone Massage, een voetreflex en een pedicure. Heerlijk, heerlijk, heerlijk!! Ik dacht het en Jeroen zei het: Zullen we de hele folder doen???? ’s Avonds waren we zo slaperig dat we op de kamer met brood en kaasjes gegeten hebben (Ze verkopen hier ook Port Salut, Camembert en Appenzeller!). O ja, we zijn ook nog naar onze vrienden de dokter en de nurse geweest. Nieuw verband erop, het is al aan het dicht gaan. Mag alleen nog niet in het water, dat is wel heel erg pech met zo’n lekkere oceaan voor je! Morgenmiddag gaan we weer iets actiefs doen, dus dan hebben we vast meer interessantere dingen te vertellen.
Gisteravond een verfilming van mijn spannendste jeugdboek gezien: Krabat, de Meester van de Zwarte Molen van Otfried Preussler. Ook op film heel erg eng!
Vandaag weer zo’n ZZZ-dagje. Zon, Zand en Zee…
Het boek van Charlotte Mutsaers vond ik zo raar, dat ik maar eens research gedaan heb. Ik ken namelijk het goede mens eigenlijk niet, maar had gelezen dat zij de PC Hooftprijs voor haar hele oeuvre krijgt uitgereikt en dat deed mij besluiten eens iets van haar te lezen. Nu blijkt er veel autobiografie in dit boek te zitten. Het mens is nl. zelf ook een beetje raar, is vegetarisch, staat op de lijst van Partij van de Dieren en heeft 7 jaar gedaan om dit boek te schrijven (had dus net als de hoofdpersoon een writer’s block). Wat haar zo sterk maakt, is haar tomeloze fantasie en scherpzinnigheid. En daar moest ik nu even aan wennen. Ik lees het boek nu wel anders, maar mijn favoriete schrijfster zal het niet worden. Sorry! Maar het is wel heerlijk om op het strand in de schaduw uren achter elkaar te kunnen lezen, dat komt maar weinig voor. Jeroen is begonnen aan Imprimatur van Monaldi & Sorti. Het was vandaag echt heel erg warm, dus we hebben in de schaduw gezeten en zijn nog verbrand! ’s Middags hadden we een afspraak bij een Spa.
Annemet had tijdens het Kasteelweekend leuke tijdschriftjes meegenomen en daar las ik een artikel in over alle Spa’s die hier op Bali zijn. Ik vond dat echt iets wat je niet mag overslaan als je op Bali bent. Dus.. Jeroen een bodymassage, een facial en een voetreflex. Ik een Hot Stone Massage, een voetreflex en een pedicure. Heerlijk, heerlijk, heerlijk!! Ik dacht het en Jeroen zei het: Zullen we de hele folder doen???? ’s Avonds waren we zo slaperig dat we op de kamer met brood en kaasjes gegeten hebben (Ze verkopen hier ook Port Salut, Camembert en Appenzeller!). O ja, we zijn ook nog naar onze vrienden de dokter en de nurse geweest. Nieuw verband erop, het is al aan het dicht gaan. Mag alleen nog niet in het water, dat is wel heel erg pech met zo’n lekkere oceaan voor je! Morgenmiddag gaan we weer iets actiefs doen, dus dan hebben we vast meer interessantere dingen te vertellen.
maandag 17 mei 2010
17 mei Sanur
Gisteravond, zoals afgesproken een luchtig filmpje gezien. “It’s complicated” met Meryl Streep en Alec Baldwin. Het verhaal gaat over een vrouw die een verhouding krijgt met haar ex-man, dat voor hilarische momenten zorgt.
Vandaag zijn we al vroeg in de schaduw van een boom op het strand gaan zitten. Het is heerlijk. Een windje, zon, bewolking en het ruisen van de zee. Omdat er verder niets te vertellen valt, vandaag maar eens een quizje:
1. Wat betekent Tuput?
a. Open
b. Dicht
c. Aan
d. Uit
2. Wat is Nasi Putih?
a. Gebakken rijst
b. Nasi met groenten
c. Witte rijst
d. Zilvervliesrijst
3. Wat is Selamat pagi?
a. Goedenavond
b. Goedemiddag
c. Goedendag
d. Goedemorgen
4. Wat is een Nanas?
a. Sinaasappel
b. Citroen
c. Druif
d. Ananas
Vandaag zijn we al vroeg in de schaduw van een boom op het strand gaan zitten. Het is heerlijk. Een windje, zon, bewolking en het ruisen van de zee. Omdat er verder niets te vertellen valt, vandaag maar eens een quizje:
1. Wat betekent Tuput?
a. Open
b. Dicht
c. Aan
d. Uit
2. Wat is Nasi Putih?
a. Gebakken rijst
b. Nasi met groenten
c. Witte rijst
d. Zilvervliesrijst
3. Wat is Selamat pagi?
a. Goedenavond
b. Goedemiddag
c. Goedendag
d. Goedemorgen
4. Wat is een Nanas?
a. Sinaasappel
b. Citroen
c. Druif
d. Ananas
16 mei Kalibaru – Sanur (Bali)
Gisteravond hebben we The Book of Eli gezien met Denzel Washington. Het gaat een beetje ten koste van het lezen, maar filmpjes kijken is ook wel heel erg lekker. Jeroen heeft inmiddels Ian McEwan uit en vond ‘m erg goed. Ik ben begonnen in Koetsier Herfst van Charlotte Mutsaers, maar het kan me niet zo boeien. The Book of Eli gaat net als The Road over het einde van de wereld. Het schijnt in filmland nogal een hot item te zijn op dit moment om post-apocalyptische films te maken. Deze film is veel rauwer dan “The Road”, maar heeft als thema het vinden van de bijbel, dat weer voor een betere wereld zal zorgen. Erg spannend om naar te kijken, maar de volgende film mag wat luchtiger.
We zijn ontzettend blij, dat we niet 2 nachten in Kalibaru zitten. We hebben vannacht weer een huis vol vrienden gehad. Dat heb je met een huisje zonder airco. We vertrekken dus vandaag naar Bali en staan vroeg op. Het is 2 uur rijden naar de boot en dan nog eens 4 uur naar Sanur. Het stikt op Bali van de tempels. In Nederland zeggen we wel dat elk huis zijn kruis heeft, nu hier heeft elk huis zijn tempel. Onderweg zien we al een paar keer de zee. Het is hier redelijk bewolkt, zoals onze hele vakantie eigenlijk geweest is. We zijn daar erg blij om, want anders was het nog heter geweest en een kleurtje krijg je toch wel. We zijn eigenlijk van plan niks te gaan doen op Bali, dus ik weet niet of daar een verslagje van te maken is. Ik heb me wel voorgenomen Yoga te doen, naar een Spa te gaan en Jeroen wil een surfboard huren. We willen zeker nog een keer terug naar Bali en dat dan aan een reis Maleisië of Borneo plakken.
In Bali hebben we een ontzettend goed hotel met zwembad en zee voor de deur. EN er is een medical center aan huis. Ik loop namelijk al een paar dagen met een voetinfectie, opgelopen tijdens een regenbui, waarbij mijn schoenen drijfnat waren geworden. Heb zelf nog wat aangemodderd met hydrocortison, maar het ging er niet van over. Het leek mij beter om op Bali naar een dokter te gaan, dan naar een willekeurige dokter in een gehucht op Java, dus ik ben er nog even mee doorgelopen. In het hotel kwam de dokter zelfs langs op de hotelkamer. Het is een vrouwelijke arts, die goed engels spreekt en zij heeft een assistent bij zich, die zichzelf “de nurse” noemt ! We spreken af dat ik na het eten bij haar langs kom op de praktijk. Voor het eten maken we nog een wandelingetje over de hoofdstraat. Het stikt hier van de leuke souvenirs en niet duur. Ze hebben hier zelfs nep Pandorabedels, maar ik ben van de Trollbeads, dus aan mij niet besteed.
Na het eten gaan we langs de Medical Post. Daar desinfecteert ze mijn voet en maakt de wonden open. Jeroen zegt dat het nu hele gaten zijn. Ik hou het er graag op dat hij overdrijft… De dokter heeft nu alles afgeplakt en ze zegt dat ik niet met water in aanraking mag komen en over twee dagen moet terugkomen. Dan zal ze het verbandje er af halen. Morgen lig ik dus op het strand met mijn ingeplakte voet omhoog en mogen de kelners mij de een na de andere cocktail komen brengen.
We zijn ontzettend blij, dat we niet 2 nachten in Kalibaru zitten. We hebben vannacht weer een huis vol vrienden gehad. Dat heb je met een huisje zonder airco. We vertrekken dus vandaag naar Bali en staan vroeg op. Het is 2 uur rijden naar de boot en dan nog eens 4 uur naar Sanur. Het stikt op Bali van de tempels. In Nederland zeggen we wel dat elk huis zijn kruis heeft, nu hier heeft elk huis zijn tempel. Onderweg zien we al een paar keer de zee. Het is hier redelijk bewolkt, zoals onze hele vakantie eigenlijk geweest is. We zijn daar erg blij om, want anders was het nog heter geweest en een kleurtje krijg je toch wel. We zijn eigenlijk van plan niks te gaan doen op Bali, dus ik weet niet of daar een verslagje van te maken is. Ik heb me wel voorgenomen Yoga te doen, naar een Spa te gaan en Jeroen wil een surfboard huren. We willen zeker nog een keer terug naar Bali en dat dan aan een reis Maleisië of Borneo plakken.
In Bali hebben we een ontzettend goed hotel met zwembad en zee voor de deur. EN er is een medical center aan huis. Ik loop namelijk al een paar dagen met een voetinfectie, opgelopen tijdens een regenbui, waarbij mijn schoenen drijfnat waren geworden. Heb zelf nog wat aangemodderd met hydrocortison, maar het ging er niet van over. Het leek mij beter om op Bali naar een dokter te gaan, dan naar een willekeurige dokter in een gehucht op Java, dus ik ben er nog even mee doorgelopen. In het hotel kwam de dokter zelfs langs op de hotelkamer. Het is een vrouwelijke arts, die goed engels spreekt en zij heeft een assistent bij zich, die zichzelf “de nurse” noemt ! We spreken af dat ik na het eten bij haar langs kom op de praktijk. Voor het eten maken we nog een wandelingetje over de hoofdstraat. Het stikt hier van de leuke souvenirs en niet duur. Ze hebben hier zelfs nep Pandorabedels, maar ik ben van de Trollbeads, dus aan mij niet besteed.
Na het eten gaan we langs de Medical Post. Daar desinfecteert ze mijn voet en maakt de wonden open. Jeroen zegt dat het nu hele gaten zijn. Ik hou het er graag op dat hij overdrijft… De dokter heeft nu alles afgeplakt en ze zegt dat ik niet met water in aanraking mag komen en over twee dagen moet terugkomen. Dan zal ze het verbandje er af halen. Morgen lig ik dus op het strand met mijn ingeplakte voet omhoog en mogen de kelners mij de een na de andere cocktail komen brengen.
zaterdag 15 mei 2010
15 mei Bromo - Kalibaru
We moeten om 4 uur ’s morgens vertrekken om de zonsopgang bij Pananjahan te zien. Onze franse vrienden staan ons al op te wachten. We zorgen voor nogal consternatie als de driver begrijpt dat we met nog een stel zijn. Uiteindelijk mogen ze toch mee en we vertrekken richting de vulkaan. We zijn niet de enige, want er gaan nog zo’n 30tal jeeps ook die kant op. Het laatste stukje moeten we lopen. Er rijden heel veel jongens met brommers tussen ons door om mensen naar boven te brengen. Heel irritant, dat geluid van die brommers midden in de nacht. Het is nog donker als we bij de viewpoint zijn aangekomen en dan komt langzaam de zon op links van ons. We boffen enorm, want de bewolking is net op dit moment aan het verdwijnen en langzaam krijgen we uitzicht op de rokende Bromo voor ons. Als de zon helemaal op is, rijden we weer verder richting de Bromo. Het is dan nog 1,5 km lopen door het lavazand stijl omhoog naar de kraterrand. Halverwege kan ik echt niet meer en gaat Jeroen alleen verder. In het hotel nemen we afscheid van onze franse vrienden en gaan met Augus weer op pad naar de volgende bestemming. Het is 4 uur rijden naar Kalibaru. We slapen het grootste gedeelte van de reis, dus we zijn snel in ons volgende hotel. Onderweg is de jungle erg ruig geworden en zie ik aan de mensen dat het hier veel armer is. Het is hier wel heel erg mooi. We rijden langs een cacaoplantage en Augus laat ons een cacaonoot zien. In het reisprogramma staat dat we 2 overnachtingen in Kalibaru hebben, maar we besluiten er 1 nacht van te maken en meteen door te gaan naar Bali, zodat we een dag extra in Bali hebben. We hebben de rest van de dag om bij te komen van het vroege opstaan. Jeroen neemt een duik in het zwembad.
14 mei Kediri – Bromo
Gisteravond weer een goeie film gezien: Largo Winch. Deze film is gebaseerd op een stripverhaal dat erg favoriet is in Frankrijk en België. Veel actie en avontuur, dat elke keer nog net op tijd goed afloopt voor de “good guys”. Dit jaar komt Largo Winch II uit, die we zeker gaan bekijken. Vandaag weer een lange reisdag, maar we beginnen eerst met een excursie naar de Kretekfabriek in Kediri. Het is fantastisch!!! In 4 grote hallen zitten 25000 vrouwen sigaretten te rollen. De dames met het groene bloesje knippen de sigaretten en die met het rode bloesje rollen ze. Ze vinden het vreselijk leuk dat we langskomen en we zwaaien wat af naar elkaar. De dames worden per sigaret betaald, dus dat levert zo’n 30 euro per week op. Ze worden 2x per week uitbetaald. In een andere hal zitten dames in een ander kleur bloesje 12 sigaretten in een plasticje te vouwen. De volgende hal doet de 12 sigaretten in de verpakking en plakt de zegels erop. Daar zijn ook 2 rijen met beginners. Deze leren het vak en kunnen nog niet zo snel rollen. Tegenwoordig worden er alleen nog dames aangenomen die de Middelbare School hebben afgemaakt. De eigenaar van de fabriek is overigens ook een vrouw. We kopen een pakje voor onze chauffeur Augus en toch ook maar voor mijn vader. Als hij ze niet wil roken, kan hij in ieder geval de geur van vroeger opsnuiven.
We rijden verder naar Malang. Onderweg bezoeken we een mooie waterval. Er zijn veel apen in de bomen met kleintjes. In Malang gaan we lunchen in Toko Oen. Een restaurant uit 1930 met veel nostalgie. In het winkeltje zien we Jan Hagel, Kaasstengels en Haagse Hopjes. Jeroen en ik besluiten na de lunch zelf op pad te gaan in Malang, maar we lopen een beetje verkeerd en nemen een Becak om ons naar de vogeltjesmarkt te laten rijden. He he, eindelijk wij ook eens in een becak. We hebben ze zo vaak zien rijden, maar gewoonweg nog geen tijd gehad om het zelf te doen. We worden afgezet bij de vogeltjesmarkt. Dat is eigenlijk een heel zielige markt, maar ik vind de vogelkooien zo prachtig. Het zouden bouwpakketjes moeten zijn, zodat je ze makkelijk mee kunt nemen. We becakken nog even langs het stadhuis, dat in oude koloniale stijl is gebouwd en ontmoeten dan Augus weer. Ik heb gelezen dat er in Malang een grote winkel is met souvenirs uit Java en Bali. Aangezien we de tijd niet hebben om te souvenir hunten, vraag ik of Augus ons daar langs wil rijden. Je hoort altijd meteen aan zijn OK, dat hij het niet leuk vindt, maar hij brengt ons toch. Helaas brengt hij ons naar de verkeerde winkel en komen we in een grote rotzooimarkt terecht. En ik wil zo graag houtsnijwerk uit Oost-Java zien! Als we weer thuis zijn, zal ik Jeroen bij mijn ouders thuis eens alle Indische dingen laten zien. We hebben nog 2 krissen, een batiklap, houtsnijwerk, de vazen van tante Willy en de oude foto’s natuurlijk toen mijn vader en oom Jan in Indié zaten. De vader van onze buurvrouw Elaine is in Bandung geboren. Ik vond een hele leuke ansicht van het plein in het oude Bandung, dus die is onderweg naar hen. De reis richting Bromo is erg lang, vanaf Malang moeten we nog 4,5 uur. We komen uiteindelijk om 19 uur aan, compleet in het donker. Tijdens het avondeten ontmoeten we een Frans echtpaar, waarmee we besluiten morgen de jeep te delen.
We rijden verder naar Malang. Onderweg bezoeken we een mooie waterval. Er zijn veel apen in de bomen met kleintjes. In Malang gaan we lunchen in Toko Oen. Een restaurant uit 1930 met veel nostalgie. In het winkeltje zien we Jan Hagel, Kaasstengels en Haagse Hopjes. Jeroen en ik besluiten na de lunch zelf op pad te gaan in Malang, maar we lopen een beetje verkeerd en nemen een Becak om ons naar de vogeltjesmarkt te laten rijden. He he, eindelijk wij ook eens in een becak. We hebben ze zo vaak zien rijden, maar gewoonweg nog geen tijd gehad om het zelf te doen. We worden afgezet bij de vogeltjesmarkt. Dat is eigenlijk een heel zielige markt, maar ik vind de vogelkooien zo prachtig. Het zouden bouwpakketjes moeten zijn, zodat je ze makkelijk mee kunt nemen. We becakken nog even langs het stadhuis, dat in oude koloniale stijl is gebouwd en ontmoeten dan Augus weer. Ik heb gelezen dat er in Malang een grote winkel is met souvenirs uit Java en Bali. Aangezien we de tijd niet hebben om te souvenir hunten, vraag ik of Augus ons daar langs wil rijden. Je hoort altijd meteen aan zijn OK, dat hij het niet leuk vindt, maar hij brengt ons toch. Helaas brengt hij ons naar de verkeerde winkel en komen we in een grote rotzooimarkt terecht. En ik wil zo graag houtsnijwerk uit Oost-Java zien! Als we weer thuis zijn, zal ik Jeroen bij mijn ouders thuis eens alle Indische dingen laten zien. We hebben nog 2 krissen, een batiklap, houtsnijwerk, de vazen van tante Willy en de oude foto’s natuurlijk toen mijn vader en oom Jan in Indié zaten. De vader van onze buurvrouw Elaine is in Bandung geboren. Ik vond een hele leuke ansicht van het plein in het oude Bandung, dus die is onderweg naar hen. De reis richting Bromo is erg lang, vanaf Malang moeten we nog 4,5 uur. We komen uiteindelijk om 19 uur aan, compleet in het donker. Tijdens het avondeten ontmoeten we een Frans echtpaar, waarmee we besluiten morgen de jeep te delen.
donderdag 13 mei 2010
13 mei Yogyakarta – Kediri
Op een enkel hotel na hebben we hier altijd gratis wireless internet. Hetzij in de lobby, hetzij in onze kamer. In Yogyakarta verbaasde het ons dus dat we in het hotel in zo’n grote stad opeens 6 dollar voor een uur moesten betalen. Aangezien deze vakantie de helft goedkoper is dan al onze vorige reizen, vinden we het onzin om hier voor te betalen. Dus.. op naar de Dunkin’ Donut op de Jalan Malioboro, een donut, een blueberry juice en een lekker muziekje erbij en gratis het internet op. Wat een leven heeft de moderne reiziger!! We hebben overigens ook erg profijt van onze I-phone, want we hebben een bug alert app erop, die de muggen ’s avonds van ons vandaan houdt!!
Gisteravond zijn we naar een dansuitvoering geweest. Het was een prachtige uitvoering. We hadden van te voren het verhaal gelezen en daardoor was het goed te volgen waar het over ging. Veel drama en prachtige gevechten. Het is prachtig om te zien hoe de dansers hun hoofden, armen en handen zo sierlijk gebruiken.
Vandaag hebben we weer een lange reisdag voor de boeg richting Kediri. Eerst bezoeken we nog in Solo het paleis Puro Mangkunegoro. Solo oftewel Surakarta was vroeger een vredelievend koninkrijkje. Men besteedde liever aandacht aan zilversmeden, batikken en dansen dan aan oorlog voeren. Daarom is hun kunst en nijverheid van een hoge kwaliteit. In 1979 echter was Solo het middelpunt van opstanden. Men is hier erg anti-amerikaans, anti-Obama. Studenten hier en in Yogya reageren erg snel op anti-moslimacties in de wereld.
We worden rondgeleid in het paleis. Deze Koninklijke familie had al sinds Willem I nauwe vriendschappelijke banden met ons koningshuis. We zien dan ook in het paleis vele geschenken van Willem I, Wilhelmina en Juliana. Eén van de prinsessen heeft zelfs gedanst tijdens het huwelijk van Juliana en Bernhard in 1937. Prins Pakubuwono heeft zelfs in Leiden gestudeerd en is persoonlijk secretaris geweest van Juliana. Het wordt eens tijd dat Max en Wim-Lex weer eens contact opnemen, lijkt mij.
We eten even een cakeje in de Holland Bakery en gaan dan weer op pad. Augus heeft in zijn hoofd om zo snel mogelijk naar Kediri te rijden, maar in ons programma staat dat we nog een bezoek moeten brengen aan de Tempel Sukuh. Het heeft even wat overredingskracht nodig om daar naar toe te rijden. De tempel Sukuh lijkt op een Maya tempel uit Mexico en is waarschijnlijk gewijd aan de vruchtbaarheid. Ondertussen valt de regen met bakken uit de hemel en kunnen we helaas niet echt goede foto’s maken. Kediri ligt in Oost-Java, het begint nu toch wel op te schieten die vakantie . Het is een lange reisdag en we komen uiteindelijk om 19 uur aan in ons hotel. Alweer zo’n goeie met internet op de kamer.
Gisteravond zijn we naar een dansuitvoering geweest. Het was een prachtige uitvoering. We hadden van te voren het verhaal gelezen en daardoor was het goed te volgen waar het over ging. Veel drama en prachtige gevechten. Het is prachtig om te zien hoe de dansers hun hoofden, armen en handen zo sierlijk gebruiken.
Vandaag hebben we weer een lange reisdag voor de boeg richting Kediri. Eerst bezoeken we nog in Solo het paleis Puro Mangkunegoro. Solo oftewel Surakarta was vroeger een vredelievend koninkrijkje. Men besteedde liever aandacht aan zilversmeden, batikken en dansen dan aan oorlog voeren. Daarom is hun kunst en nijverheid van een hoge kwaliteit. In 1979 echter was Solo het middelpunt van opstanden. Men is hier erg anti-amerikaans, anti-Obama. Studenten hier en in Yogya reageren erg snel op anti-moslimacties in de wereld.
We worden rondgeleid in het paleis. Deze Koninklijke familie had al sinds Willem I nauwe vriendschappelijke banden met ons koningshuis. We zien dan ook in het paleis vele geschenken van Willem I, Wilhelmina en Juliana. Eén van de prinsessen heeft zelfs gedanst tijdens het huwelijk van Juliana en Bernhard in 1937. Prins Pakubuwono heeft zelfs in Leiden gestudeerd en is persoonlijk secretaris geweest van Juliana. Het wordt eens tijd dat Max en Wim-Lex weer eens contact opnemen, lijkt mij.
We eten even een cakeje in de Holland Bakery en gaan dan weer op pad. Augus heeft in zijn hoofd om zo snel mogelijk naar Kediri te rijden, maar in ons programma staat dat we nog een bezoek moeten brengen aan de Tempel Sukuh. Het heeft even wat overredingskracht nodig om daar naar toe te rijden. De tempel Sukuh lijkt op een Maya tempel uit Mexico en is waarschijnlijk gewijd aan de vruchtbaarheid. Ondertussen valt de regen met bakken uit de hemel en kunnen we helaas niet echt goede foto’s maken. Kediri ligt in Oost-Java, het begint nu toch wel op te schieten die vakantie . Het is een lange reisdag en we komen uiteindelijk om 19 uur aan in ons hotel. Alweer zo’n goeie met internet op de kamer.
woensdag 12 mei 2010
12 mei Yogyakarta
Gisteren zijn we over de grote hoofdstraat in Yogyakarta gaan wandelen, de Jalan Malioboro. Deze straat werd vroeger gebruikt voor ceremoniële optochten en komt uit op de Kraton, het paleis van de sultan. Nu is het een gezellige winkelstraat vol met stalletjes. We hebben eindelijk ansichtkaarten kunnen vinden en we kopen wat souvenirs. In de hotelkamer gaan we weer voor een filmpje: Funny People. Een film met Adam Sandler als Stand-up Comedian. Veel onderbroekenlol en met 2,5 uur eigenlijk een te lange film.
’s Morgens worden we weer opgehaald door Augus, die ons een rondje door de stad zal rijden. Je zou denken, waarom doen ze dat niet lopend? Daar is het hier veel te heet voor. We stoppen bij het 1st March Monument, 4 soldaten en kolonel Suharto die de Indonesische vlag draagt, ter gedachtenis aan de strijd tegen de hollanders in 1949. Tegenover dit moment staat een koloniaal gebouw, de Gedung Negara. Deze is in 1823 voor de Hollandse resident gebouwd, maar wordt nu als presidentieel paleis gebruikt. Naast het monument is Fort Vredenburg. We rijden weer verder richting de Kraton.
De kraton is het paleis van de sultan. Het is een prachtig gebouw met verschillende pleinen. Er staat op één van die pleinen een Hollandse muziekkapel. Als we een stukje verder rijden met ons busje komen we Taman Sari. Dit is het “zwembad”complex van de sultan. Het is werkelijk prachtig. Er zijn verschillende baden en een uitkijktoren van waaruit de sultan op zijn badende harem uit kon kijken. We worden hier door twee giechelende moslimmeisjes in het Engels aangesproken. Ze willen ons interviewen over Yogyakarta. We besluiten mee te doen, dus de één zet ons op de film en de ander stelt ons giechelend vragen. Als we klaar zijn en verder lopen, horen we ze nog van de zenuwen na giechelen. We worden trouwens overal door jongeren aangesproken. Ze vinden het leuk om hun Engels te oefenen en willen graag met ons op de foto. Vooral op de Borobudur, waar ik in een sarong loop, wil iedereen met mij op de foto. Soms doe je dat, maar soms hebben we er helemaal geen zin in.
Verder bezichtigen we in de middag nog een batikcentrum en een zilverfabriek. Het batikcentrum is gericht op schilderijen van batik en niet het maken van de originele stoffen, dus het valt ons een beetje tegen. Bij de zilverfabriek zien we hoe er zilver gesmeed wordt tot Javaanse sieraden. Het is leuk om te zien, dat ik het op dezelfde manier geleerd heb bij OXO.
Als laatste deze middag bezoeken we de Prambanan, het Hindu tempelcomplex net buiten Yogyakarta. Het is werkelijk schitterend om te zien. Er zijn 3 grote tempels gewijd aan Vishnu, Brahma en Shiva en drie kleinere die gewijd zijn aan hun voertuigen Hamsa, Nandi en Garuda. Stiekem vinden we allebei dat de Prambanan nog mooier en indrukwekkender is dan de Borobudur.
Vanavond gaan we naar het Ramayana Dance Theatre, dus morgen meer hierover.
’s Morgens worden we weer opgehaald door Augus, die ons een rondje door de stad zal rijden. Je zou denken, waarom doen ze dat niet lopend? Daar is het hier veel te heet voor. We stoppen bij het 1st March Monument, 4 soldaten en kolonel Suharto die de Indonesische vlag draagt, ter gedachtenis aan de strijd tegen de hollanders in 1949. Tegenover dit moment staat een koloniaal gebouw, de Gedung Negara. Deze is in 1823 voor de Hollandse resident gebouwd, maar wordt nu als presidentieel paleis gebruikt. Naast het monument is Fort Vredenburg. We rijden weer verder richting de Kraton.
De kraton is het paleis van de sultan. Het is een prachtig gebouw met verschillende pleinen. Er staat op één van die pleinen een Hollandse muziekkapel. Als we een stukje verder rijden met ons busje komen we Taman Sari. Dit is het “zwembad”complex van de sultan. Het is werkelijk prachtig. Er zijn verschillende baden en een uitkijktoren van waaruit de sultan op zijn badende harem uit kon kijken. We worden hier door twee giechelende moslimmeisjes in het Engels aangesproken. Ze willen ons interviewen over Yogyakarta. We besluiten mee te doen, dus de één zet ons op de film en de ander stelt ons giechelend vragen. Als we klaar zijn en verder lopen, horen we ze nog van de zenuwen na giechelen. We worden trouwens overal door jongeren aangesproken. Ze vinden het leuk om hun Engels te oefenen en willen graag met ons op de foto. Vooral op de Borobudur, waar ik in een sarong loop, wil iedereen met mij op de foto. Soms doe je dat, maar soms hebben we er helemaal geen zin in.
Verder bezichtigen we in de middag nog een batikcentrum en een zilverfabriek. Het batikcentrum is gericht op schilderijen van batik en niet het maken van de originele stoffen, dus het valt ons een beetje tegen. Bij de zilverfabriek zien we hoe er zilver gesmeed wordt tot Javaanse sieraden. Het is leuk om te zien, dat ik het op dezelfde manier geleerd heb bij OXO.
Als laatste deze middag bezoeken we de Prambanan, het Hindu tempelcomplex net buiten Yogyakarta. Het is werkelijk schitterend om te zien. Er zijn 3 grote tempels gewijd aan Vishnu, Brahma en Shiva en drie kleinere die gewijd zijn aan hun voertuigen Hamsa, Nandi en Garuda. Stiekem vinden we allebei dat de Prambanan nog mooier en indrukwekkender is dan de Borobudur.
Vanavond gaan we naar het Ramayana Dance Theatre, dus morgen meer hierover.
dinsdag 11 mei 2010
11 mei Borobudur
Wat ik nog even vergeten was te vertellen is, dat we in Bandung bij die leuke bakker echte krentenbollen hebben gekocht voor tijdens de treinreis.
Gisteravond hebben we in onze zeer koele kamer een filmpje op de laptop gekeken: Adam. Deze film geeft je een kijkje in het leven van een jongen met het syndroom van Asperger. Nadat zijn vader is overleden, blijft hij alleen achter in het appartement. Hij ontmoet zijn buurmeisje van wie hij leert om zich in het leven te handhaven. Een lieve, aandoenlijke film met mooie beelden van New York.
Vandaag is het de dag van de Borobudur. Ons hotel ligt om de hoek, dus we lopen er naar toe. Zoals Jeroen zegt: We gaan de bur op! De Borobudur is de grootste boeddhistische tempel in de wereld. Hij is tussen 700 en 800 gebouwd, maar algauw weer verlaten. In die tijd waren er veel aardbevingen, dus dat zal waarschijnlijk de reden zijn dat de mensen wegtrokken uit dit gebied. Daarna is de Borobudur totaal verwaarloosd geraakt en vergeten. In de 20e eeuw is er tweemaal een poging tot restauratie gedaan. Echter dat liep op niets uit, omdat de kwaliteit van de stenen sowieso al slecht was. Totdat Unesco dit project in handen nam in de jaren 60 en de hele Borobudur steen voor steen schoongemaakt is.
Oorspronkelijk had de Borobudur 10 lagen, waar er nu 5 van over gebleven zijn. We lopen ze alle 5 rond en zien prachtige voorstellingen op de muren. Alles is zo fijntjes. Op de top aangekomen, raken we natuurlijk allebei een Boeddha in een stupa aan om een wens te doen. We zien op de hoeken de waterspuwers, die zorgen voor de afwatering. Het uitzicht boven is overigens ook adembenemend. Wat een groen land is het toch.
’s Middags mogen we onze hotelkamer nog gebruiken en nemen we onze rustpauze en slapen we tot 14 uur. We werken onze weblog bij en zetten een nieuw plaatje in de kop, want dat werd hoog tijd. Augus brengt ons ’s middags naar Yogyakarta.
Gisteravond hebben we in onze zeer koele kamer een filmpje op de laptop gekeken: Adam. Deze film geeft je een kijkje in het leven van een jongen met het syndroom van Asperger. Nadat zijn vader is overleden, blijft hij alleen achter in het appartement. Hij ontmoet zijn buurmeisje van wie hij leert om zich in het leven te handhaven. Een lieve, aandoenlijke film met mooie beelden van New York.
Vandaag is het de dag van de Borobudur. Ons hotel ligt om de hoek, dus we lopen er naar toe. Zoals Jeroen zegt: We gaan de bur op! De Borobudur is de grootste boeddhistische tempel in de wereld. Hij is tussen 700 en 800 gebouwd, maar algauw weer verlaten. In die tijd waren er veel aardbevingen, dus dat zal waarschijnlijk de reden zijn dat de mensen wegtrokken uit dit gebied. Daarna is de Borobudur totaal verwaarloosd geraakt en vergeten. In de 20e eeuw is er tweemaal een poging tot restauratie gedaan. Echter dat liep op niets uit, omdat de kwaliteit van de stenen sowieso al slecht was. Totdat Unesco dit project in handen nam in de jaren 60 en de hele Borobudur steen voor steen schoongemaakt is.
Oorspronkelijk had de Borobudur 10 lagen, waar er nu 5 van over gebleven zijn. We lopen ze alle 5 rond en zien prachtige voorstellingen op de muren. Alles is zo fijntjes. Op de top aangekomen, raken we natuurlijk allebei een Boeddha in een stupa aan om een wens te doen. We zien op de hoeken de waterspuwers, die zorgen voor de afwatering. Het uitzicht boven is overigens ook adembenemend. Wat een groen land is het toch.
’s Middags mogen we onze hotelkamer nog gebruiken en nemen we onze rustpauze en slapen we tot 14 uur. We werken onze weblog bij en zetten een nieuw plaatje in de kop, want dat werd hoog tijd. Augus brengt ons ’s middags naar Yogyakarta.
maandag 10 mei 2010
10 mei 2010 Trein naar Kutoarjo
Vroeg in de morgen gaan we met de Company Car van het Swiss Bell hotel richting station. De hoek om en we zijn er….
We hebben gereserveerde plaatsen in een coupé met nog 3 andere Nederlandse stellen en een backpacker. Het is een tocht van 6 uur. We vermaken ons met het reisverslag schrijven, foto’s op de laptop zetten, naar de voorbijgaande landschappen kijken en slapen. Bij elk stationnetje waar we stoppen, staan de Nederlandse mannen vrijwel tegelijk op en begeven zich gewapend met hun fototoestel naar de coupédeur om foto’s te schieten. In Kutoarjo staat Augus klaar om ons naar het hotel naast de Borobudur te brengen. Augus heeft vannacht 12 uur gereden om hier om 14 uur te zijn. We zitten in een heel erg leuk hotel, heel sfeervol. De rest van de dag doen we rustig aan, want op elke reis komt er een moment dat je verzadigd raakt van de indrukken die je op doet en dan is het kiezen op elkaar en doorgaan, want er is nog zoveel te zien. Dat moment is bij ons nu aangebroken.
En dan nu het reclameblok:
SearchReminder staat nu ook met een trailer op youtube:
http://www.youtube.com/watch?v=AOTmWCdtKGk
En de weblog van SearchReminder is nu ook actief:
http://searchreminder.tumblr.com/
Klik op de links en kijk hoe professioneel Jeroen al met zijn SearchReminder is.
We hebben gereserveerde plaatsen in een coupé met nog 3 andere Nederlandse stellen en een backpacker. Het is een tocht van 6 uur. We vermaken ons met het reisverslag schrijven, foto’s op de laptop zetten, naar de voorbijgaande landschappen kijken en slapen. Bij elk stationnetje waar we stoppen, staan de Nederlandse mannen vrijwel tegelijk op en begeven zich gewapend met hun fototoestel naar de coupédeur om foto’s te schieten. In Kutoarjo staat Augus klaar om ons naar het hotel naast de Borobudur te brengen. Augus heeft vannacht 12 uur gereden om hier om 14 uur te zijn. We zitten in een heel erg leuk hotel, heel sfeervol. De rest van de dag doen we rustig aan, want op elke reis komt er een moment dat je verzadigd raakt van de indrukken die je op doet en dan is het kiezen op elkaar en doorgaan, want er is nog zoveel te zien. Dat moment is bij ons nu aangebroken.
En dan nu het reclameblok:
SearchReminder staat nu ook met een trailer op youtube:
http://www.youtube.com/watch?v=AOTmWCdtKGk
En de weblog van SearchReminder is nu ook actief:
http://searchreminder.tumblr.com/
Klik op de links en kijk hoe professioneel Jeroen al met zijn SearchReminder is.
9 mei 2010 Bandung
Vandaag gaan we een tocht in de omgeving van Bandung maken. We rijden naar de kraterrand van Tangkubanprahu. Het is weekend en het is er heel erg druk met local dagjesmensen. Erg leuk dus. We zien overigens over het algemeen maar weinig toeristen. We zijn in Samosir een Nederlands stel tegengekomen en sinds een paar dagen komen we een ander stel regelmatig tegen. Maar daar houdt het dan ook bij op. Ik had altijd gedacht dat het zo’n backpack land was en dat je er overal toeristen tegenkomt. Het kratermeer is goed te zien en er komen zelfs op bepaalde plekken gassen uit. Als we richting de hot springs rijden, zien we overal theeplantages om ons heen. We wanen ons Mr Betjeman en Mrs Barton midden in een theeplantage. Je kunt aan de stammetjes zien dat de struiken al heel erg oud zijn. De hotsprings vallen een beetje tegen. Er is een heel complex omheen gebouwd en je kan een beetje in het warme water zitten. We hebben het al gauw gezien hier en besluiten naar de Dago Watervallen te rijden. Het is een schitterende weg er naar toe. Kronkelend omhoog langs leuke dorpjes en hier zien we een aantal typisch Indonesische meubelmakerijen. Wanneer we in het bos aankomen, zegt Augus dat het vanaf hier 8 km lopen is naar de watervallen. Ja, dat waren we niet van plan. Wel ontdek ik iets anders in diezelfde jungle, Goa Belanda. We lopen er naar toe en zien in een rotswand een grote opening. In de rots zijn allemaal tunnels aangelegd. In eerste instantie was dat bedoeld om water door te laten stromen voor elektriciteitopwekking, maar rond 1918 is het meer gebruikt door het Nederlandse leger om hun communicatiemateriaal in aan te leggen. We lopen door de tunnels. Het is stikdonker en je hebt een zaklamp nodig. Een gedeelte was ook in gebruik als gevangenis. Wat een verrassende ontdekking. Het volgende wat we gaan doen is een bezoek brengen aan een Anklongschool. Ik heb het vermoeden dat dit erg toeristisch gaat worden, maar niets is minder waar. Het is de muziekschool van Bandung, die een voorstelling Anklong spelen, dansen en Gamelang geeft. Ukkies van 6 jaar hebben al heel goed de bewegingen van het Indonesische dansen onder de knie. Het is hartstikke leuk om te zien. Augus brengt ons terug naar Bandung en we besluiten nog snel wat van de stad te gaan zien. Bandung staat vol met prachtige Hollandse bungalows in Art-Decostijl. Het Savoy Homann hotel en de bank Jabar zijn ook typische voorbeelden van de bouwstijl in die tijd. Ronde vormen en veel symmetrie. We lopen nog even door de winkelstraat Jalan Braga en halen broodjes bij de bakker voor morgen onderweg. Ik zie een grote pot met bokkepootjes staan en vraag hoe deze in het Indonesisch heten. Bokkepootjes dus! ’s Avonds kijken we nog een filmpje op de laptop: The men who stare at goats. Ian McGregor, George Clooney, Kevin Spacey, Jeff Bridges. Allemaal klinkende namen, dus dat belooft wat. Maar de film valt eigenlijk best wel tegen. Het is zo’n onzinnig verhaal over paranormale en psychologische oorlogvoering in Irak, dat het soms een beetje lacherig wordt.
zaterdag 8 mei 2010
8 mei Jakarta – Bandung
Gisteravond hebben we een spannende sci-fi film op de laptop gezien: The Road. Gaat over het einde van de wereld. Een vader en een zoontje proberen te overleven. Nu begrijpen we ook de outfit van Marcel tijdens het Kasteelweekend veel beter!! Hij leek er wel sprekend op zeg.
We staan erg vroeg op om alsnog naar het oude centrum van Batavia te gaan. Onderweg stoppen we nog even bij het Monument National, Monas. Het oude centrum ligt er vroeg in de morgen prachtig bij. We hebben filmpjes en leuke foto’s gemaakt. Augus heeft geïnformeerd waar de Gem market ligt, dus we gaan op weg. Het is echter een heel gezoek en hij moet het elke keer vragen. Uiteindelijk vinden we de straat, maar…geen gems meer. Helaas, helaas. Wel een deel van Jakarta gezien waar we normaal niet zouden komen. Wat een leuke gezellige straatjes zo vroeg in de morgen al. Overal kun je eten op straat. We gaan op weg naar Bogor. Ik val in slaap in de auto en binnen een mum van tijd zijn we er. Bogor is fantastisch. Een jarenlange wens om dit nog eens te zien gaat nu eindelijk in vervulling. We laten Augus met de auto achter en gaan lekker in het park lopen. Omdat het zaterdag is, is het er best wel druk, maar daarom heel erg leuk. Overal gezinnen en kinderen. Een engelse lerares vraagt ons of haar leerlingen ons mogen interviewen. Twee verlegen moslimmeisjes stellen ons vragen, zoals How are you, What is your name, Wat is your favorite food here. Alles wordt met de webcam opgenomen. Ook spreekt een keurige oudere man ons aan. Hij spreekt vlekkeloos Nederlands en vertelt dat hij nog tot 1949 Nederlands op school gehad heeft. Hij heeft het over de goede oude tijd. Als we over de Hanging Bridge lopen wordt Jeroen belaagd door een 6tal moslimmeisjes, die met hem op de foto willen. Wat een giechelende tantetjes. We hebben een heerlijk fruitsapje in het theehuis gedronken en het orchideeënhuis bezocht. Wat is het mooi hier en groot!! Als we bijna weer terug zijn bij de bus worden we overvallen door een megaplens bui. Augus is zo slim om ons te gaan zoeken en rijdt plotseling langs ons afdakje waar we staan te schuilen. Aangezien het zo’n noodweer is, besluiten we niet over de Puncakpas te gaan, want Augus heeft gehoord dat het daar ook vanwege zaterdag heel erg druk is. We rijden over de snelweg naar Bandung. Jeroen en ik slapen als een os achterin de auto en zo komen we al snel aan in ons 5* hotel.
We staan erg vroeg op om alsnog naar het oude centrum van Batavia te gaan. Onderweg stoppen we nog even bij het Monument National, Monas. Het oude centrum ligt er vroeg in de morgen prachtig bij. We hebben filmpjes en leuke foto’s gemaakt. Augus heeft geïnformeerd waar de Gem market ligt, dus we gaan op weg. Het is echter een heel gezoek en hij moet het elke keer vragen. Uiteindelijk vinden we de straat, maar…geen gems meer. Helaas, helaas. Wel een deel van Jakarta gezien waar we normaal niet zouden komen. Wat een leuke gezellige straatjes zo vroeg in de morgen al. Overal kun je eten op straat. We gaan op weg naar Bogor. Ik val in slaap in de auto en binnen een mum van tijd zijn we er. Bogor is fantastisch. Een jarenlange wens om dit nog eens te zien gaat nu eindelijk in vervulling. We laten Augus met de auto achter en gaan lekker in het park lopen. Omdat het zaterdag is, is het er best wel druk, maar daarom heel erg leuk. Overal gezinnen en kinderen. Een engelse lerares vraagt ons of haar leerlingen ons mogen interviewen. Twee verlegen moslimmeisjes stellen ons vragen, zoals How are you, What is your name, Wat is your favorite food here. Alles wordt met de webcam opgenomen. Ook spreekt een keurige oudere man ons aan. Hij spreekt vlekkeloos Nederlands en vertelt dat hij nog tot 1949 Nederlands op school gehad heeft. Hij heeft het over de goede oude tijd. Als we over de Hanging Bridge lopen wordt Jeroen belaagd door een 6tal moslimmeisjes, die met hem op de foto willen. Wat een giechelende tantetjes. We hebben een heerlijk fruitsapje in het theehuis gedronken en het orchideeënhuis bezocht. Wat is het mooi hier en groot!! Als we bijna weer terug zijn bij de bus worden we overvallen door een megaplens bui. Augus is zo slim om ons te gaan zoeken en rijdt plotseling langs ons afdakje waar we staan te schuilen. Aangezien het zo’n noodweer is, besluiten we niet over de Puncakpas te gaan, want Augus heeft gehoord dat het daar ook vanwege zaterdag heel erg druk is. We rijden over de snelweg naar Bandung. Jeroen en ik slapen als een os achterin de auto en zo komen we al snel aan in ons 5* hotel.
7 mei Bukittingi – Jakarta (Java)
Vandaag vliegen we naar Jakarta. We rijden in twee uur naar Padang, maar we gaan vroeg weg, omdat de weg naar Padang door de hevige regenval van gisteravond voor een deel is weggeslagen en dat zorgt voor oponthoud. We zien inderdaad onderweg in de rivier naast de highway meegesleurde bomen liggen en stukken weg afgebrokkeld. En er wordt meteen hard gewerkt om de weg weer te maken. Omdat ik vandaag jarig ben zingen Jeroen en Udin “Happy Birthday” voor mij in de bus. Op het vliegveld geven we Udin een flinke fooi, want hij was een geweldige chauffeur. In 1,5 uur vliegen we naar Jakarta. En ja hoor, daar is weer een Starbucks op het vliegveld, dus we beginnen Java met een lekkere Latte. We voelen meteen dat de warmte hier veel aangenamer is. Uiteraard is het heel warm, maar het is minder vochtig. Op het vliegveld maken we kennis met Augus onze nieuwe chauffeur. Hij wil graag meteen door om de stadstrip te maken, omdat het morgen zaterdag is en het dan heel druk in de stad is. We besluiten eerst naar het hotel te gaan om de koffers te lossen en dan het rondje in de stad te doen.
Alice: Eat your heart out!! Ik heb Augus gevraagd om mij morgenochtend naar de Gem market te rijden. Ik ga daar wat “kiezel”stenen kopen voor mijn komende zilversmedenworkshops bij OXO!!!
Jakarta is een megastad van 10 miljoen inwoners en dat is nog een geschat aantal. Het is duidelijk een wereldstad, want alles is aanwezig. Immens grote Malls, veel kantoren en heel veel mooie hoogbouw, maar ook krottenwijken en bedelende mensen. Het verkeer is in onze ogen een chaos, maar Augus loodst ons richting de haven, Sunda Kelapa. Deze haven is al 800 jaar oud en is door de Hollanders gebruikt om alle specerijen richting het Westen te vervoeren. De Hollanders waren hier al sinds 1610. De eerste gouverneur van het toen geheten Batavia was Jan Pieterszoon Coen. In de haven staat een toren die nog steeds “de Uitkijk” heet. Schuin aan de overkant is het gebouw van de VOC, wat nu een museum is. De Hollanders hebben net als in Amsterdam ook in Batavia grachten aangelegd. Over één van die grachten is nog slechts één hangbrug bewaard gebleven, de Jembatan Pasar Ayam. Augus brengt ons dan naar het oude centrum van Batavia, maar helaas begint het al te schemeren. We drinken nog wel wat in het oude Café Batavia. Van binnen is dit restaurant geheel uit teak opgetrokken en ademt nog echt de koloniale sfeer. Het schijnt de beste bar van de hele wereld te hebben. Ik ben een beetje teleurgesteld dat we geen foto’s en filmpjes meer kunnen maken van het oude centrum en dus stel ik aan Augus voor om morgenochtend om half 7 weg te rijden en nog een keer naar het oude centrum te gaan, want anders hebben we toch wel een heel belangrijk onderdeel van de reis gemist. Dus morgenochtend het oude centrum nog een keer, het Merdekaplein en de Gem market.
We hebben een fantastisch mooi 4* hotel met internet op de kamer. Even wat anders dan de accommodaties in Sumatra. De wegen zijn overigens ook veel beter op Java.
Vanavond hebben we o.a. heerlijke sushi gegeten in het hotel ter ere van mijn verjaardag.
Alice: Eat your heart out!! Ik heb Augus gevraagd om mij morgenochtend naar de Gem market te rijden. Ik ga daar wat “kiezel”stenen kopen voor mijn komende zilversmedenworkshops bij OXO!!!
Jakarta is een megastad van 10 miljoen inwoners en dat is nog een geschat aantal. Het is duidelijk een wereldstad, want alles is aanwezig. Immens grote Malls, veel kantoren en heel veel mooie hoogbouw, maar ook krottenwijken en bedelende mensen. Het verkeer is in onze ogen een chaos, maar Augus loodst ons richting de haven, Sunda Kelapa. Deze haven is al 800 jaar oud en is door de Hollanders gebruikt om alle specerijen richting het Westen te vervoeren. De Hollanders waren hier al sinds 1610. De eerste gouverneur van het toen geheten Batavia was Jan Pieterszoon Coen. In de haven staat een toren die nog steeds “de Uitkijk” heet. Schuin aan de overkant is het gebouw van de VOC, wat nu een museum is. De Hollanders hebben net als in Amsterdam ook in Batavia grachten aangelegd. Over één van die grachten is nog slechts één hangbrug bewaard gebleven, de Jembatan Pasar Ayam. Augus brengt ons dan naar het oude centrum van Batavia, maar helaas begint het al te schemeren. We drinken nog wel wat in het oude Café Batavia. Van binnen is dit restaurant geheel uit teak opgetrokken en ademt nog echt de koloniale sfeer. Het schijnt de beste bar van de hele wereld te hebben. Ik ben een beetje teleurgesteld dat we geen foto’s en filmpjes meer kunnen maken van het oude centrum en dus stel ik aan Augus voor om morgenochtend om half 7 weg te rijden en nog een keer naar het oude centrum te gaan, want anders hebben we toch wel een heel belangrijk onderdeel van de reis gemist. Dus morgenochtend het oude centrum nog een keer, het Merdekaplein en de Gem market.
We hebben een fantastisch mooi 4* hotel met internet op de kamer. Even wat anders dan de accommodaties in Sumatra. De wegen zijn overigens ook veel beter op Java.
Vanavond hebben we o.a. heerlijke sushi gegeten in het hotel ter ere van mijn verjaardag.
donderdag 6 mei 2010
6 mei Bukittingi
Het was vandaag een leuk dagje toeren in de omgeving van Bukittingi EN we hebben heerlijke Rendang gegeten. Maar laat ik bij het begin beginnen.
’s Morgens zijn we eerst naar het Garuda kantoor gereden om onze vlucht voor morgen te bevestigen, want morgen gaan we richting Java. Dan laat Udin op de kaart zien hoe we gaan rijden. Eerst doen we Koto Gadang aan. Dit is een plaatsje waar men zilverwerk in filigrein maakt. In de winkel laat iemand zien hoe dat gedaan wordt. Ik herken de apparatuur, maar wist niet dat het filigrein echt met een dunne draad gemaakt werd. We rijden verder door de rijstvelden en langs prachtige Minangkabauhuizen naar Pandaisikat waar we kunnen zien hoe men hier op weefgetouwen werkt. Ook kunnen ze hier prachtig hout bewerken, maar dat zie je al aan de Minangkabauhuizen. In deze vallei woonde van de 14e tot 19e eeuw het Minang hof. We bezichtigen het paleis Pagaruyung van de laatste Raja. Twee jaar geleden is deze helaas door brand verwoest, maar inmiddels is de buitenkant alweer hersteld. De bouw is heel symmetrisch met de ingang in het midden. Elk dak gaat aan beide kanten met een punt omhoog en eindigt met een ster en een sikkel. Overal in de omgeving zie je deze bouwstijl. Sommigen verwaarloosd, maar een aantal nog in goede staat. We rijden terug naar Bukittingi via een andere weg. Udin laat ons ook nog Fort Van der Capellen zien. Het is tegenwoordig een politiekantoor. Udin vertelt dat hij twee jaar geleden de kleinkinderen van Van der Capellen hier naar toe gereden heeft. Het is helaas erg verwaarloosd en er is niet veel overgebleven van het fort. In Bukittingi waar we tenslotte weer terugkomen na onze dagrit heb je Fort de Kock. Dit fort is gebouwd in 1825 door de Hollanders en er zijn, behalve de muren van het fort nog wat kanonnen overgebleven. Het ligt midden in een park met leuke bankjes en een Zoo. Beetje zielig wel, die dieren in ouderwetse hokken, beren in betonnen bakken en Orang Utangs in treurige kooien. Om bij de Zoo te komen lopen we over een hangbrug. In Bukittingi staat ook de Jam Gadang, de Big Ben van Bukittingi. Deze is gebouwd door de Hollanders in 1827. Als laatste zijn we naar het monument van Hatta gelopen. ’s Avonds brengt Udin ons naar restaurant Turret, waar we overheerlijke Rendang eten. We beginnen langzamerhand erg nieuwsgierig naar Java te worden. Sumatra was in ieder geval een mooie eerste kennismaking met Indonesië.
’s Morgens zijn we eerst naar het Garuda kantoor gereden om onze vlucht voor morgen te bevestigen, want morgen gaan we richting Java. Dan laat Udin op de kaart zien hoe we gaan rijden. Eerst doen we Koto Gadang aan. Dit is een plaatsje waar men zilverwerk in filigrein maakt. In de winkel laat iemand zien hoe dat gedaan wordt. Ik herken de apparatuur, maar wist niet dat het filigrein echt met een dunne draad gemaakt werd. We rijden verder door de rijstvelden en langs prachtige Minangkabauhuizen naar Pandaisikat waar we kunnen zien hoe men hier op weefgetouwen werkt. Ook kunnen ze hier prachtig hout bewerken, maar dat zie je al aan de Minangkabauhuizen. In deze vallei woonde van de 14e tot 19e eeuw het Minang hof. We bezichtigen het paleis Pagaruyung van de laatste Raja. Twee jaar geleden is deze helaas door brand verwoest, maar inmiddels is de buitenkant alweer hersteld. De bouw is heel symmetrisch met de ingang in het midden. Elk dak gaat aan beide kanten met een punt omhoog en eindigt met een ster en een sikkel. Overal in de omgeving zie je deze bouwstijl. Sommigen verwaarloosd, maar een aantal nog in goede staat. We rijden terug naar Bukittingi via een andere weg. Udin laat ons ook nog Fort Van der Capellen zien. Het is tegenwoordig een politiekantoor. Udin vertelt dat hij twee jaar geleden de kleinkinderen van Van der Capellen hier naar toe gereden heeft. Het is helaas erg verwaarloosd en er is niet veel overgebleven van het fort. In Bukittingi waar we tenslotte weer terugkomen na onze dagrit heb je Fort de Kock. Dit fort is gebouwd in 1825 door de Hollanders en er zijn, behalve de muren van het fort nog wat kanonnen overgebleven. Het ligt midden in een park met leuke bankjes en een Zoo. Beetje zielig wel, die dieren in ouderwetse hokken, beren in betonnen bakken en Orang Utangs in treurige kooien. Om bij de Zoo te komen lopen we over een hangbrug. In Bukittingi staat ook de Jam Gadang, de Big Ben van Bukittingi. Deze is gebouwd door de Hollanders in 1827. Als laatste zijn we naar het monument van Hatta gelopen. ’s Avonds brengt Udin ons naar restaurant Turret, waar we overheerlijke Rendang eten. We beginnen langzamerhand erg nieuwsgierig naar Java te worden. Sumatra was in ieder geval een mooie eerste kennismaking met Indonesië.
5 mei Sipirok – Bukittingi
Vandaag weer een lange reisdag. Wat groot is Sumatra toch! We rijden weer over de Trans Sumatra Highway. Udin doet zelf ook een beetje lacherig over de kwaliteit van de weg. Onderweg bezoeken we een botanisch tuintje met allerlei kruiden, zoals nootmuskaat, kaneel, sereh, koenjit, peperkorrels, steranijs etc. We rijden weer langs prachtige rijstvelden en leuke dorpjes. Langs de highway komen we regelmatig een rivier tegen. Daaroverheen zijn zo nu en dan hangbruggen gespannen. Vrouwen doen de was en kinderen spelen in de rivier. We zien prachtige stroomversnellingen en rotsblokken. Onderweg stopt Udin ook even om een Salaktree te laten zien. Salak is ook weer een fruitsoort. Het heeft een harde stekelige schil en van binnen lijkt het op een lychee. Bij de eerste hap vind ik het niks, maar daarna is het eigenlijk wel heel smakelijk en fris. Udin noemt het in het Nederlands trouwens slangefruit.
Even een eetintermezzo: We hebben, omdat we allebei nogal last hebben van de Malaronepillen, niet zo’n trek. Toch hebben we al een paar keer heerlijk gegeten. Soto Ayam, Nasi Goreng, Gado Gado (een hele hete), Saté Ayam met Nasi Putih.
We gaan weer door met onze reisdag. En dan eindelijk zijn we Noord-Sumatra uit en gaan we West-Sumatra in. De weg wordt opeens stukken beter, niet breder ;), maar beter asfalt. In het Rimbo Panti Reservaat stoppen we om naar de heetwaterbronnen te lopen. Bizar. Zomaar in the middle of nowhere een bubbelende poel met heet water waar de dampen vanaf komen en wat een hitte!! Schitterend. Als we verder rijden begint het helaas te regenen. Op zich zitten we natuurlijk lekker droog, maar we naderen de evenaar en die valt dus een beetje in het water. We trotseren de regen en stappen toch de auto uit. In een mum van tijd liggen hier enorme plassen. Ik koop een Equator t-shirt voor ongeveer 4,50 euro. Van Udin ontvangen we een oorkonde dat we de Evenaar hebben gepasseerd. Gaaf, nu hebben we de Steenbokskeerkring en de Evenaar in onze pocket. Eens even nazoeken wat we moeten doen voor de Kreeftskeerkring. En dan nadert Bukittingi. Udin heeft ons weer fantastisch gereden.
Even een eetintermezzo: We hebben, omdat we allebei nogal last hebben van de Malaronepillen, niet zo’n trek. Toch hebben we al een paar keer heerlijk gegeten. Soto Ayam, Nasi Goreng, Gado Gado (een hele hete), Saté Ayam met Nasi Putih.
We gaan weer door met onze reisdag. En dan eindelijk zijn we Noord-Sumatra uit en gaan we West-Sumatra in. De weg wordt opeens stukken beter, niet breder ;), maar beter asfalt. In het Rimbo Panti Reservaat stoppen we om naar de heetwaterbronnen te lopen. Bizar. Zomaar in the middle of nowhere een bubbelende poel met heet water waar de dampen vanaf komen en wat een hitte!! Schitterend. Als we verder rijden begint het helaas te regenen. Op zich zitten we natuurlijk lekker droog, maar we naderen de evenaar en die valt dus een beetje in het water. We trotseren de regen en stappen toch de auto uit. In een mum van tijd liggen hier enorme plassen. Ik koop een Equator t-shirt voor ongeveer 4,50 euro. Van Udin ontvangen we een oorkonde dat we de Evenaar hebben gepasseerd. Gaaf, nu hebben we de Steenbokskeerkring en de Evenaar in onze pocket. Eens even nazoeken wat we moeten doen voor de Kreeftskeerkring. En dan nadert Bukittingi. Udin heeft ons weer fantastisch gereden.
woensdag 5 mei 2010
4 mei Samosir - Sipirok
We staan vanmorgen vroeg op omdat we de boot van 7 uur halen. We gaan via de Trans Sumatra Highway richting Bukittingi rijden. Trans Sumatra, ok dwars door Sumatra, maar Highway!! Het is een tweebaans asfaltweg vol met kuilen, bochten, omhoog en omlaag en soms zijn er stukken helemaal weggeslagen door de regen. Er wordt hier dan wel meteen weer aan de weg gewerkt, wat voor oponthoud zorgt. Udin is een hele goede chauffeur, dus we maken ons geen zorgen. Vandaag is het een reisdag en zullen we er 7 uur over doen om in Sipirok aan te komen. Tussendoor stoppen we bij bezienswaardigheden. Het landschap is nu veranderd in het Indonesië wat je er bij voorstelt. Rijstvelden, prachtige jungle, mooie vergezichten, leuke dorpjes. Eigenlijk zijn we in een soort gezond Willy Wonkaland terechtgekomen, want alles is hier eetbaar. Overal fruitbomen, palmbomen met kokosnoten en veel kruidenplanten. Onderweg laat Udin ons een veld met ananasstruiken zien. Waarom smaakt een ananas in Nederland niet even lekker als hier? In de dorpjes liggen de koffiebonen op een kleed op straat te drogen in de zon. Er is veel handel en wandel in zo’n dorpje. Altijd een marktje, altijd mensen op brommertjes, kinderen in uniformpjes naar school of naar huis wandelend.
De volgende stop is een Batakmarkt waar kruiden, groenten, kip en vis te koop is. Ondanks de lucht is het fascinerend om te zien hoeveel en welke vis er verkocht wordt. De groente en het fruit liggen allemaal mooi opgestapeld. Het is er een kruip-door-sluip-door, want overal hangen doeken tegen de zon.
Het is een lange reisdag, maar uiteindelijk komen we in ons huisje in Sipirok aan. We hebben allebei ons boek uit en hebben geruild. Jeroen leest nu Ian McEwan en ik lees voor de 4e keer Oeroeg. Wat een prachtig verhaal blijft het, over een tijd die al ver terug ligt. ’s Avonds kijken we op onze laptop “a serious man” van de Coen brothers. Geweldig verhaal, wat een casting en een onderliggende humor.
De volgende stop is een Batakmarkt waar kruiden, groenten, kip en vis te koop is. Ondanks de lucht is het fascinerend om te zien hoeveel en welke vis er verkocht wordt. De groente en het fruit liggen allemaal mooi opgestapeld. Het is er een kruip-door-sluip-door, want overal hangen doeken tegen de zon.
Het is een lange reisdag, maar uiteindelijk komen we in ons huisje in Sipirok aan. We hebben allebei ons boek uit en hebben geruild. Jeroen leest nu Ian McEwan en ik lees voor de 4e keer Oeroeg. Wat een prachtig verhaal blijft het, over een tijd die al ver terug ligt. ’s Avonds kijken we op onze laptop “a serious man” van de Coen brothers. Geweldig verhaal, wat een casting en een onderliggende humor.
3 mei Samosir
We verblijven 2 nachten in Samosir. Het Tobameer is ontstaan bij een vulkaanuitbarsting ongeveer 80000 jaar geleden. Bij een tweede uitbarsting ongeveer 50000 jaar geleden ontstond Samosir als eiland in het Tobameer.
Vannacht was ik ziek, buikkrampen, overgeven, etc. Ik besluit dan ook vandaag lekker thuis te blijven. Jeroen gaat op pad met Udin om het eiland te verkennen.
Zoals Andrea al aangaf ben ik met Udin een stukje over het eiland gaan rijden. Ik ben naast hem gaan zitten voor in de auto. Udin kwam zodoende ook los en vertelde over zijn familie en hoe lang hij dit werk al deed. Tussen ‘neus en lippen’ door gaf hij al aan dat hij liever Euro’s prefereert dan Roepia’s als fooi. Tja, je kan het maar niet vaak genoeg zeggen, toch? Het eiland is mooi groen, veel traditionele huizen met zadelvormige daken versierd met prachtig houtsnijwerk. Ik heb verder een traditionele dans ervaren, zoals de batakkers het vroeger deden en de graftombe van de koning van de batakkers gezien. Begin van de middag ben ik terug gegaan naar het hotel en heb het die middag rustig het boek ‘Oeroeg’ uitgelezen van Hella Haasse.
Vannacht was ik ziek, buikkrampen, overgeven, etc. Ik besluit dan ook vandaag lekker thuis te blijven. Jeroen gaat op pad met Udin om het eiland te verkennen.
Zoals Andrea al aangaf ben ik met Udin een stukje over het eiland gaan rijden. Ik ben naast hem gaan zitten voor in de auto. Udin kwam zodoende ook los en vertelde over zijn familie en hoe lang hij dit werk al deed. Tussen ‘neus en lippen’ door gaf hij al aan dat hij liever Euro’s prefereert dan Roepia’s als fooi. Tja, je kan het maar niet vaak genoeg zeggen, toch? Het eiland is mooi groen, veel traditionele huizen met zadelvormige daken versierd met prachtig houtsnijwerk. Ik heb verder een traditionele dans ervaren, zoals de batakkers het vroeger deden en de graftombe van de koning van de batakkers gezien. Begin van de middag ben ik terug gegaan naar het hotel en heb het die middag rustig het boek ‘Oeroeg’ uitgelezen van Hella Haasse.
maandag 3 mei 2010
2 mei Berastagi – Samosir
Berastagi is een plaats in de heuvels ongeveer 70 km van Medan. De Hollanders die rond 1920 in Medan woonden, gebruikten Berastagi als toevluchtsoord om te ontsnappen aan de hitte. Brastagi ligt op 1300 meter hoogte en is een stuk koeler en minder vochtig. Er zijn twee vulkanen in de buurt, de Sibayak en de Sinabung. Om 8 uur haalt Udin ons op en vertrekken we naar Samosir, het eiland in het Tobameer. Onderweg is veel te zien. Eerst bezoeken we nog het Batakdorp Peceren met de traditionele Batakhuizen op palen. We mogen bij één huis naar binnen. Het is een grote open ruimte en heel praktisch ingericht. Er zijn niet veel meer van dit soort huizen. Daarna bezoeken we de fruitmarkt in Berastagi. Het fruit ligt netjes opgestapeld, maar mijn aandacht wordt meer getrokken naar de vele stalletjes met konijnen die blijkbaar ook verkocht worden. Ik heb maar niet gevraagd wat ze er mee doen.
Over fruit gesproken, we drinken ons gek aan verse fruitsappen, manga sap, ananas sap en een fruit dat Terran Belanda heet. Udin heeft laten zien hoe het eruit ziet. Terran Belanda heeft de vorm van een Pomedori tomaat met de schil van een granaatappel. Heerlijk. Ook eten we banaan. Heb je ooit een echte banaan geproefd? Die in Nederland zijn maar smakeloos. Eigenlijk is het een heel rijk land, want alles groeit en bloeit er uitbundig. Onderweg naar Samosir rijden we langs koffieplantages, theeplantages, bananenplantages, sinaasappel- en citroenboomgaarden, aardappelvelden, maïsvelden, etc etc. Het is ongelofelijk wat hier allemaal groeit.
Dan komen we aan bij de Sipisopiso waterval en zien we onze eerste glimp van het Tobameer. Het is heel leuk, want het is zondag en ook de “locals” doen uitstapjes en bij de waterval zie je overal picknickende mensen. Heel gezellig. We zijn wel een enorme bezienswaardigheid, we worden zo bekeken. Maar als je dag zegt, dan krijg je een grote glimlach terug. Als we verder rijden doen we ook Pematang Purba aan. Hier staat het paleis van de Batak koning. Het is een zogeheten Longhouse, dat nog tot 1947 bewoond is geweest door de koning en zijn 11 vrouwen. Udin verteld dat het dorp bewoond wordt door heel veel nazaten van de koning. We rijden verder richting Parapat, waar de haven voor de veerboot richting Samosir ligt. We eten Nasi Goreng en er wordt speciaal kroepoek voor ons gemaakt. Dat is pas echte kroepoek, deze smaakt veel beter dan de Conimex kroepoek. Om half 3 vertrekt onze veerboot naar Samosir. Het schijnt dat de Maleisiërs vakantie hebben, want overal komen we ze in grote groepen tegen, zo ook op de boot. En maar foto’s maken. Plots wordt Jeroen omringd door een 6tal giechelende meisjes die met hem op de foto willen. Ons hotel is weer fantastisch. Uitzicht op het meer.
Over fruit gesproken, we drinken ons gek aan verse fruitsappen, manga sap, ananas sap en een fruit dat Terran Belanda heet. Udin heeft laten zien hoe het eruit ziet. Terran Belanda heeft de vorm van een Pomedori tomaat met de schil van een granaatappel. Heerlijk. Ook eten we banaan. Heb je ooit een echte banaan geproefd? Die in Nederland zijn maar smakeloos. Eigenlijk is het een heel rijk land, want alles groeit en bloeit er uitbundig. Onderweg naar Samosir rijden we langs koffieplantages, theeplantages, bananenplantages, sinaasappel- en citroenboomgaarden, aardappelvelden, maïsvelden, etc etc. Het is ongelofelijk wat hier allemaal groeit.
Dan komen we aan bij de Sipisopiso waterval en zien we onze eerste glimp van het Tobameer. Het is heel leuk, want het is zondag en ook de “locals” doen uitstapjes en bij de waterval zie je overal picknickende mensen. Heel gezellig. We zijn wel een enorme bezienswaardigheid, we worden zo bekeken. Maar als je dag zegt, dan krijg je een grote glimlach terug. Als we verder rijden doen we ook Pematang Purba aan. Hier staat het paleis van de Batak koning. Het is een zogeheten Longhouse, dat nog tot 1947 bewoond is geweest door de koning en zijn 11 vrouwen. Udin verteld dat het dorp bewoond wordt door heel veel nazaten van de koning. We rijden verder richting Parapat, waar de haven voor de veerboot richting Samosir ligt. We eten Nasi Goreng en er wordt speciaal kroepoek voor ons gemaakt. Dat is pas echte kroepoek, deze smaakt veel beter dan de Conimex kroepoek. Om half 3 vertrekt onze veerboot naar Samosir. Het schijnt dat de Maleisiërs vakantie hebben, want overal komen we ze in grote groepen tegen, zo ook op de boot. En maar foto’s maken. Plots wordt Jeroen omringd door een 6tal giechelende meisjes die met hem op de foto willen. Ons hotel is weer fantastisch. Uitzicht op het meer.
zaterdag 1 mei 2010
1 mei Bukit Lawang – Berastagi
We hebben een rommelig nachtje gehad, want we hebben toch best wel last van jetlag.
Het blijkt dat we regelrecht in een tropische versie van een Toon Tellegenverhaal zijn terecht gekomen en dat we onze kamer delen met een heleboel vriendjes. Naast de muggen hebben we zo’n 5tal tjiktjaks, een kat met een halve staart die om ons huisje loopt en een rat. De rat heeft als eerste de rol met kaakjes in mijn tas opengemaakt. Ik zei nog zo tegen Jeroen: “wel de tassen dicht doen hier hoor”. En wat vergeet ik zelf…
Afgezien van het dierenlawaai om ons heen, werden we prompt vanwege jetlag om half 1 weer wakker. Tijd voor een filmpje. We hebben onder de klamboe “Kan door huid heen" gezien. Een bijzondere film met Rifka Lodeizen in de hoofdrol, die ontzettend goed speelt. We hadden gekozen voor een Nederlandse film, omdat het vrij moeilijk is om midden in de nacht met je zonnebril op sterkte te gaan zitten kijken ;).
De volgende morgen om half 8 worden we opgehaald door onze gids. We hebben gekozen voor de Jungletrek van 3,5 uur, waardoor je via een pad door het oerwoud naar de Orang Utang observatie loopt. Het is een supertocht. Eerst heel stijl naar boven en onderweg komen we van alles tegen. Rambutan, Beetlenut, Lianen, Lizards, Latexbomen, Mahoniebomen, Varens hoog in de bomen en allemaal kamerplanten. We boffen echt enorm want eerst komen we een familie Makaken tegen. Ze zijn helemaal niet bang en heel stil. Eén heeft een baby bij zich en we zien ook nog de grote leider. Een stukje verder zien we een familie Gibbons hoog in de bomen, ook met baby op de arm. Weer een stukje verder klauteren, ontmoeten we een familie Thomas Leaf Monkeys. En die zijn leuk!! Ik weet niet wie nu eigenlijk naar wie kijkt. Ik geloof dat wij ook een bijzondere attractie voor ze zijn. Eén ging er eens echt voor zitten om ons allemaal eens te bekijken. Van onze gids mag ik ‘m banaan voeren. Als linkshandige doe ik dat natuurlijk eerst verkeerd. Met rechts eet je hier en met links doe je hele ander dingen.
En dan als hoogtepunt zien we een Orang Utang met baby!!! Het is een moeder van 35 jaar oud, dus één van de eerste die in het rehabilitatiecentrum is verzorgd. Ook die mogen we banaan voeren. Ze komt heel dichtbij. Prachtig!! Als we weer op pad gaan zetten we de daling in. We komen bij een rivier, die we oversteken met een kano. 20 minuten later zijn we weer in onze Ecolodge. Drijfnat van het transpireren en nu is de koude douche wel heel erg lekker. Rond het middaguur vertrekken we naar Berastagi. Al gauw begint het enorm te regenen. We zitten lekker droog en in de auto kan ik de filmpjes en de foto’s op de laptop zetten en het reisverslag schrijven.
Het blijkt dat we regelrecht in een tropische versie van een Toon Tellegenverhaal zijn terecht gekomen en dat we onze kamer delen met een heleboel vriendjes. Naast de muggen hebben we zo’n 5tal tjiktjaks, een kat met een halve staart die om ons huisje loopt en een rat. De rat heeft als eerste de rol met kaakjes in mijn tas opengemaakt. Ik zei nog zo tegen Jeroen: “wel de tassen dicht doen hier hoor”. En wat vergeet ik zelf…
Afgezien van het dierenlawaai om ons heen, werden we prompt vanwege jetlag om half 1 weer wakker. Tijd voor een filmpje. We hebben onder de klamboe “Kan door huid heen" gezien. Een bijzondere film met Rifka Lodeizen in de hoofdrol, die ontzettend goed speelt. We hadden gekozen voor een Nederlandse film, omdat het vrij moeilijk is om midden in de nacht met je zonnebril op sterkte te gaan zitten kijken ;).
De volgende morgen om half 8 worden we opgehaald door onze gids. We hebben gekozen voor de Jungletrek van 3,5 uur, waardoor je via een pad door het oerwoud naar de Orang Utang observatie loopt. Het is een supertocht. Eerst heel stijl naar boven en onderweg komen we van alles tegen. Rambutan, Beetlenut, Lianen, Lizards, Latexbomen, Mahoniebomen, Varens hoog in de bomen en allemaal kamerplanten. We boffen echt enorm want eerst komen we een familie Makaken tegen. Ze zijn helemaal niet bang en heel stil. Eén heeft een baby bij zich en we zien ook nog de grote leider. Een stukje verder zien we een familie Gibbons hoog in de bomen, ook met baby op de arm. Weer een stukje verder klauteren, ontmoeten we een familie Thomas Leaf Monkeys. En die zijn leuk!! Ik weet niet wie nu eigenlijk naar wie kijkt. Ik geloof dat wij ook een bijzondere attractie voor ze zijn. Eén ging er eens echt voor zitten om ons allemaal eens te bekijken. Van onze gids mag ik ‘m banaan voeren. Als linkshandige doe ik dat natuurlijk eerst verkeerd. Met rechts eet je hier en met links doe je hele ander dingen.
En dan als hoogtepunt zien we een Orang Utang met baby!!! Het is een moeder van 35 jaar oud, dus één van de eerste die in het rehabilitatiecentrum is verzorgd. Ook die mogen we banaan voeren. Ze komt heel dichtbij. Prachtig!! Als we weer op pad gaan zetten we de daling in. We komen bij een rivier, die we oversteken met een kano. 20 minuten later zijn we weer in onze Ecolodge. Drijfnat van het transpireren en nu is de koude douche wel heel erg lekker. Rond het middaguur vertrekken we naar Berastagi. Al gauw begint het enorm te regenen. We zitten lekker droog en in de auto kan ik de filmpjes en de foto’s op de laptop zetten en het reisverslag schrijven.
30 april Medan – Bukat Lawang
Vanmorgen werden we om 9 uur opgehaald door Udin om een tour door Medan te maken. Medan is een stad van 2,5 miljoen inwoners. Het is een mix van koloniaal en nieuwbouw door elkaar. Begin 19e eeuw was Medan een klein nietsbetekend stadje, totdat de Nederlander Jacob van Nienhuys aan de Sultan een stukje land vroeg en daar een rubberplantage op begon. Dit was zo’n succes dat door handel met Thailand en China de stad al snel uitgroeide tot een welvarende stad. De sultan leefde daar wel bij en besloot in Medan zijn paleis te bouwen, het Maimoon Paleis. We hebben het paleis bezocht en de Moskee die in dezelfde tijd (door een Nederlandse architect) gebouwd is. De stad heeft ook een Chinese en Indiase wijk. We bezochten de Hindutempel Sri Marriamman en de Chinese tempel Vihara Gunung Timur.
Nadat we alles in Medan gezien hadden, gingen we op weg naar Bukit Lawang. Hier is het Orang Utang rehabilitatiecentrum. De weg er naar toe is geweldig. Er is zoveel te zien. Leuke huizen met tuintjes en overal handel langs de weg. We rijden langs rubberplantages en palmolieplantages. Als we in Bukit Lawang aankomen na ongeveer 3 uur, parkeren we het busje en moeten we over de rivier Bohorok door middel van een hangbrug. Twee mannen lopen voorop met onze koffers op hun schouder. We logeren deze keer in een Ecolodge met een tuin vol kamerplanten. Ons huisje is geweldig. De badkamer staat vol met planten, dus je hebt echt een buitengevoel als je onder de douche staat. De rest van de middag zitten we op onze veranda in bamboo stoelen. Jeroen is begonnen in Oeroeg van Hella Haasse en ik ga verder met Ian McEwan’s Brief uit Berlijn. ’s Avonds eten we een heerlijke Gado Gado en Nasi Goreng bij het geluid van de rivier.
We hebben Udin vandaag uitgelegd dat het Koninginnedag is. Udin is een Batak, hoop niet dat hij ons een lekker hapje vindt. De Bataks waren van oorsprong Kannibalen….
Nadat we alles in Medan gezien hadden, gingen we op weg naar Bukit Lawang. Hier is het Orang Utang rehabilitatiecentrum. De weg er naar toe is geweldig. Er is zoveel te zien. Leuke huizen met tuintjes en overal handel langs de weg. We rijden langs rubberplantages en palmolieplantages. Als we in Bukit Lawang aankomen na ongeveer 3 uur, parkeren we het busje en moeten we over de rivier Bohorok door middel van een hangbrug. Twee mannen lopen voorop met onze koffers op hun schouder. We logeren deze keer in een Ecolodge met een tuin vol kamerplanten. Ons huisje is geweldig. De badkamer staat vol met planten, dus je hebt echt een buitengevoel als je onder de douche staat. De rest van de middag zitten we op onze veranda in bamboo stoelen. Jeroen is begonnen in Oeroeg van Hella Haasse en ik ga verder met Ian McEwan’s Brief uit Berlijn. ’s Avonds eten we een heerlijke Gado Gado en Nasi Goreng bij het geluid van de rivier.
We hebben Udin vandaag uitgelegd dat het Koninginnedag is. Udin is een Batak, hoop niet dat hij ons een lekker hapje vindt. De Bataks waren van oorsprong Kannibalen….
Abonneren op:
Posts (Atom)
